Menu: kuchnia kujawska od rana do wieczora

Krystyna Jaworska przychodzi do kuchni przed siódmą. Pierwsza jest woda na rosół, druga zakwas na żurek, trzecia rozmowa z dostawcą, który wie, że szefowa nie przyjmuje kaczek, jeśli nie widziała ich osobiście. Dopiero potem zaczyna się lepienie pierogów, a na stole wyrasta ciasto na szarlotkę.

Kuchnię kujawską cenimy za prostotę: kasza, kapusta, mięso z pieca, jabłka z okolicznych sadów i masło, którego nikt nie liczy. Nie szukamy wyszukanych połączeń. Wolimy, żeby gość po kolacji przypomniał sobie smak, jaki znał z domu rodzinnego, niż żeby się nad talerzem zastanawiał.

Alergie i diety traktujemy poważnie. Kto nie je glutenu albo mleka, niech powie to hostessie przy rezerwacji lub kelnerowi przy stole, a szefowa wskaże, co z karty jest bezpieczne, i przygotuje zamiennik. W karcie nie ma cen, bo zależą od targu; rachunek jest jasny i wydawany przy stole.

Kto chce zrozumieć, jak pracuje ta kuchnia, niech przyjdzie przed osiemnastą i usiądzie przy oknie. Zobaczy wtedy, jak kelnerzy odbierają z kuchni pierwszą wazę zupy i jak szefowa po raz ostatni sprawdza kartę przed wieczorem. To dla nas najważniejsza godzina dnia: potem już tylko powtarzamy to, co ułożyliśmy rano.